Aşk Engel Tanımamıştı…
O,
Bu hayata
Daha doğduğunda
1-0 geride
Şanssız başlayıvermişti…
Doğduğunda,
Bir ayağı
Ve
Bir eli diğerlerine göre
Daha farklı olarak doğmuştu…
Onun için olacak,
Çocukluğu
Ve
Gençliğinde,
Etrafındakilerle oyun oynadığında
Garip,
Acınası bakışlar üzerindeydi…
Alay etmek isteyenler olur
Ama
Onu tanıyanlar,
Dik duruşu
Ve
Vakarlı haliyle,
Ondan çekinirlerdi…
İlkokulu,
Ortaokulu zorluklar içinde
Köyü olan
Yomra Demirciler Köyünde okumuş,
Liseyi
Burslu olarak kazandığı,
Ankara
Ortopedik Engelliler Lisesinde okumuştu…
Üniversiteyi ise
KTÜ
Rize MYO Muhasebe Bölümünü
Bitirerek,
Hayata atılıvermişti…
Trabzon Çimento Fabrikasında
5 yıl görev yapmış,
İhracattan sorumlu olarak
Ülkemize
Döviz kazandırmada öncü olmuştu…
2011 yılında
KTÜ’ye
Engelli Memur olarak girmiş,
Özel sektörde kazandığı
Deneyim ve
Bilgi birikimini,
Devlet kurumuna aktarmak istiyordu…
Fakat
Devlet kurumlarında
Deneyim, bilgi ve tecrübenin,
Para etmediğini,
Yandaşlık,
Akraba ve yalakalığın
En önemli kriter olduğunu gördü…
Tabi
O engelliydi ama
Engeli olmayan insanlarda
Çok görülmeyen,
Engeli olanlarda ise sıradan olan,
Nezaketli olma,
Sanatçı ruha sahip
Ve
Çok kırılgan
Bir duyguyu içinde barındırıyordu…
Onun için eşiyle,
Liseyi okurken tanışmış
Eşi de
Onun bu duygularına âşık olmuştu…
Her zaman söylenen
Ancak
Bazen sözde kalan aşk,
Bu sefer
Gerçekten “Engel tanımamıştı”
Ankara’da
Sevdiği kız ona kayıtsız kalmayınca
“Engelliye
Kız vermezler” düşüncesiyle,
Bohçasını alarak kaçmışlar
Ve
Evlenmişlerdi…
Bedensel olarak engelliydi
Ama
Yukarda bahsettiğim
İnce ruhla,
Eşine şiirler yazıyor,
Her akşam
Bir çiçekle onu öpüyordu…
Fakat
17 yıllık bu evlilik
KTÜ’ye
Yeni atanan yöneticiyle bozulmuş,
İş bir anda tersine dönmüştü…
Onun gibi
Diğer memurlarda
Mobbing görmeye başlıyor,
Engelli olan bireylerde görülen duygu seliyle,
Bunu çok kafaya takmaktaydı…
Ve
Bu durum
Ailesine yansımaya başlamıştı…
Şiir okuyan,
Her akşam eşine çiçek götüren adam gitmiş,
Asık suratlı,
Gülmeyen biri haline dönüşmüştü…
Artık
Eşiyle konuşmuyor,
Duygularını içine atıyordu…
Dillere destan
Bu mutluluk,
Mutsuzluğa dönüşüvermişti…
Duygularını içine atan engelli memur,
Çekilmez biri olmuştu…
Eşinin sorularına
Cevap vermeyen nazik adamın
Bu tavırlarına içerleyen eşi,
Sayın Cumhurbaşkanının
“Aile Yılı” olarak açıkladığı 2025 yılı içinde
Dillere destan bu aşk,
Boşanma ile sonuçlanıyordu…
Engelli olmanın da verdiği duygusallıkla
Duygularına gem vuramayan
Genç adam,
Evinde ağlıyor, ağlıyor,
Sürekli ağlıyordu…
İşyerinde maruz kaldığı mobbingle
Bütün hayatı etkilenen engelli memur
Kurumu olan
KTÜ’ye,
Uğradığı mobbingin nedenini soruyor
Ve
Mobbing uygulayan amire
Hesap sorulmasını istemek için
Bir dilekçe yazıyor…
Fakat
Kurum yöneticileri
Bu dilekçeyi
Göz ardı ediyor ve
Cevap yazma lüzumu bile görmüyordu…
Kurum amirlerinin
Engelli olmayanlara uyguladığı
Negatif ayrımcılığı
Engelli memurlara da uyguluyordu…
…
Yine
KTÜ yöneticileri
Orada çalışan şef, müdür, memurlara,
Negatif ayrımcılık yapıyor
Ve
Üst düzey yönetici olarak
Onlara bu görevleri layık görmüyordu…
Üç Bin
İdari personel arasından
Yönetici seçmeyip,
Dışardan yöneticiler buraya atanmıştı…
Özellikle de
Trabzon kökenli olanlara
Açıkça bir negatif ayrımcılık var…
En son olarak
Baskı yapılan Personel Daire Başkanı
Zorla emekli ettirilip,
Şeflik sınavına girip
Başarılı olamayan
Ancak
Başka şehirden gelmiş olması
Onu diğerlerinin
Üzerine çıkarıyordu…
Ve
Başka bir şehirden olan bu kişiyi,
Personel Daire Başkanı olarak
Ataması yapılıyordu…
Bu kişi
Göreve başladığı ilk hafta içinde
Bir memurun yüzüne
Evrak fırlatarak,
“Ben buradayım” hissi oluşturmuş…
Ne diyelim,
Size de bu yakışır…
Bu duygularla
Hoş kalın, hoşça kalın…
11.09.2025
Rahman AYHAN
Gazeteci-Araştırmacı Yazar
