Türkiye borç ülkesi oldu nedenlerini soruyoruz,
Senelerce bağımsızlığımızı sorguluyoruz,
İnsanların ruhu ve ekonomik yönden bağımsız değil araştırıyoruz,
Kültürel, Hukuken, asker ve siyasal yönden bağımsızlığımız tartışılır durumda iken adalet bir ülkede kaybolursa o ülke bitmiş demektir.
Şimdi bunun gibi daha nice yanlışlıkları eleştirenler düşman mı oluyor acaba?
Eleştiri yapıcı ve yıkıcı diye ikiye ayrılır.
Bir Çin atasözü der ki “ yapıcı eleştiri akıllı insanları güçlendirir, aptalları öfkelendirir.” Bu durumda önce eleştiriyi yapanın niyetine bakmak önemlidir. Eğer eleştiri kamusal, ya da kurumsal veya bireysel menfaati içeriyorsa yapıcıdır. Oysa haset, kin, çekememezlik içeriyorsa yıkıcı eleştiridir ki zaten eleştiri değildir.
Son yıllarda siyasi yöneticilerin eleştiriye tahammülü asla yok. Eleştirileri iyi tahlil etmeden hemen karşı saldırıya geçiyorlar. Çirkin ifadeler, aşağılayıcı, rencide edici sözlerle yanıt veriyorlar. Bilgi ve sevgiyi hiçe sayarak..
Cumhuriyetin ilk yıllarında Mustafa Kemal Atatürk’e kötü söz söylediği iddiasıyla tutuklanan bir köylüden haber alan Atatürk yurttaşı görmek istemiş. Adamı büyük Önder’in yanına getirmişler.
Atatürk sormuş “Doğru mu bana kızdın mı adam?”
Evet, paşam tütün sarmak için kâğıt bulamadım. Gazete kâğıdı ile sardım alev aldı. Dudaklarım haşlandı ne dediğimi bilemedim.” Demiş.
Mustafa Kemal Atatürk;
“Bırakın adamı ben cephede savaşırken kâğıt bulamayınca gazete kâğıdıyla tütün sarıp içtim. Ne berbat bir şey olduğunu çok iyi biliyorum.” Deyip yurttaşın elini sıkıp uğurlamış.
İşte yurttaşın eleştirisine büyük Önder’in bakışı.
Peki, yanlışlık nerede?
Demokrasiyi gerektiği gibi algılamayarak özümsemeden geçmektedir. Demokrasi kime göre veya neye göre ifadeleri ortaya çıkar ve tartışılır duruma düşer.
Bizlere düşen yapıcı sorgulayan olmaktan asla ödün vermemeliyiz. Zira eleştiri olmayan yerde doğrular bulunamaz…!
Abdülvahap ULUDÜZ
