KİBİR ABİDELERİ!..
Her gün canımızdan bezdiren birikmiş bir gündemle uyanıyoruz, ancak olup biteni anlayıp sindirecek, tartışacak zamanımız bile yok!
Zihnimde bölük pörçük imgeler, içimde karmaşık duygular, çözmeye yeltenemediğim düşünceler… Çılgın zamanlar bunlar, hakikaten çılgın zamanlar. Zamanın hızı beni bu kadar afallatmışken dikkatimi çeken, üzerine derin siyasal analizler yapılabilecek bir söze ilişkin, izninizle birkaç küçük dokundurmada bulunacağım.
İktidarda iken bile mağduriyet dilini maharetle kullanıp, kıyıda bırakılmışlığından 23 yıllık kesintisiz iktidar devşirmiş bir partinin Grup Başkanvekili için, geçim sıkıntısı içinde çare arayan yurttaşları “gariban” diye tanımlamak ilginç, ilginç olduğu kadar talihsiz bir seçim…
Kibir abidesi zata hatırlatırım ki; gariban kimsesizdir, zavallıdır. Yersiz yurtsuz bırakılmıştır, bulunduğu yerde yabandır. Yoksuldur, yoksulluğu acayipliğidir. Acayipliğinde yalnızdır. Üzerine şiirler yazılandır, romanlara konu olandır. Gizliden gizliye merak edilendir. Belleğin unutmaya çalıştığıdır. Bu biçimiyle iktidarın gözünde tekinsizdir. Parçalanamaz, boyun eğdirilemez. Ele gelmez, avuca sığmaz.
Bir politikacının gariban seslenişi asla ona değmez, ne yapsa garibe dokunamaz. İktidarı eksik kılandır gariban. Parçalayandır. Söyleyen bunu bilmese de hisseder… Artık gariban, onun çaresizliğinin işaretidir. Bu sözle anlarız ki aslında o garibanlığı yanlış anlamış olandır.
Halkın oyuyla Meclise taşınıp, bir ömür kendini, ailesini ve geleceğini garanti altına alanlar; zaman içinde iktidar olmanın kibriyle halkı hor görmekte bir beis görmüyorlar. Sigmund Freud’a göre: “Dil sürçmesi diye bir şey yoktur. Bilinçaltında saklanan bir düşüncenin, bilinçsiz bir anda ağızdan çıkarılması vardır.” Bu bağlamda Meclis genel kurulundaki tartışmalarda kullandığı sert savunma dili ve üstenci tavırlarıyla tanıdığımız AKP Grup Başkanvekili Özlem Zengin’in sosyal medyada ve kamuoyunda çokça paylaşılan “garibanlık” temalı açıklamaları dil sürçmesi falan değil, iç sesidir ve kabul edilebilir değildir. Gariban nitelemesi, kendi iş bilmezliklerinin üzerini örtme çabasıdır… Ayıptır.
Sayın vekile hatırlatırım ki; “Garibanlık sadece cebin boş olması değil, bazen de sahipsiz kalmaktır.” Kendileri ne kadar azımsarsa azımsasınlar, alın teri dökerek çalışmış, üretmiş, primini ödeyip emeklilik hakkını kazanmış bu onurlu insanlar gariban değil, olsa olsa mağdurdur. Mağduriyetlerinin sonucu olan yoksulluk ise kader değil, bilhassa hükümetin yanlış politikalarının kaçınılmaz sonucudur. Bugün emekliler geçinemiyorsa, bu onların eksikliği değil; ülkeyi yönetenlerin “nas-nas” diye ortalığı velveleye veren politikacıların yedeklediği ekonomi bürokrasisinin kendi iş bilmezlikleridir.
Sonuçta, toplumsal gerçeklik ile siyasi söylem arasındaki makasın ne denli açıldığının ilanı niteliğindeki bu kibirli sesleniş, toplum iradesine yapılan saygısızlığın somut bir tezahüründen başka bir şey değildir. Konuya farklı bir perspektif sunan yazar Sema Kaygusuz, “Barbarın Kahkahası” adlı romanında, sırca köşklerinden ahkâm kesen acemi büyücü çıraklarını şiddetle uyarıyor:
“Yanlış anlamışsın sen garibanlığı…
Gariban insan başkasının kâbusunu görebilen insandır. Benim tarihimde dışlanma var, linç var, hakaret var. Babamın ezikliği, annemin dünya tiksintisi var. Hayvanın azabı var. İnsanlığın felaketi var… Hangi birinden haberin var senin?..”
Şu dünyada ölüm var, yoksulluk var, zulüm var. Eğme başını namerde; yüreğin var, dilin var! (*)
Sevgiyle, dostlukla.
(*) – Yaşar Kemal.
