KONTEYNERİ BOŞALT, YALANI DOLDUR!!!

Bir ülkeyi bazen deprem yıkmaz. Bazen yalan yıkar, bazen vitrin, bazen de utanmaz bir suskunluk. 6 Şubat’ta enkaz altında kalan sadece binalar değildi. Devlet ciddiyeti çöktü, kamusal ahlak yerle bir oldu, vicdan göçük altında kaldı. Bir yıl içinde “herkese ev” sözü verildi. Büyük laflar edildi, büyük vaatler dağıtıldı. Sonuç ortada: Konutların önemli bir bölümü hâlâ teslim edilmedi. Bitmeyen binaların üstüne bez afişler asıldı, sanki anahtar verilmiş gibi pozlar verildi. Ve şimdi yeni bir cümle dolaşıma sokuldu: “Konteynerleri boşaltın.”
Peki nereye?
Konteynerde yaşayan depremzedeye “çık” diyorsunuz ama gösterecek bir evi yok. Anahtarı yok, adresi yok, güvenli bir çatısı yok. Bu bir barınma politikası değil, insanı rakama indirgeyen bir algı yönetimidir. Barınma bir lütuf değildir. Seçim vaadi ise hiç değildir. Bu anayasal bir haktır. Ama belli ki bu ülkede haklar artık takvimle, afişle, propagandayla yönetiliyor.
Deprem vergileri nerede? Bağışlar nerede? Milyarlar nerede? Kimse bilmiyor, çünkü soran sevilmiyor. Hesap soran “huzur bozan” ilan ediliyor. Ama bedeli kim ödüyor? Kirasını ödeyemeyen depremzede, işini kaybetmiş emekçi, çocuğunu konteynerde büyütmeye çalışan aile. Şimdi onlara deniyor ki “süre doldu”. Hayır, dolan süre konteyner süresi değil; vicdanın süresidir.
Gerçekler gizlenirken sorumluluk başkasına yıkılıyor. Bitmemiş konutların önünde poz veriliyor, sonra da “muhalefet bölgede yok” deniyor. Oysa rakamlar yalan söylemiyor. Cumhurbaşkanı bölgeye 38 kez gitmişken, CHP Genel Başkanı Özgür Özel 50 kez sahadaydı. Demek ki mesele gitmek değil, gerçeği görmek. Ya da görmek istememek.
Konut teslim edilmeden konteynerden çıkarmaya çalışmak ne demektir? “Görünürde sorun kalmasın” demektir. “Sen nereye gidersen git” demektir. “İstatistiği düzelt, gerisi umurumda değil” demektir. Bu devlet aklı değildir. Bu açık bir ahlaki iflastır.
Bugün konteynerden çıkarılmak istenen yurttaş şunu bilmelidir: Evi teslim edilmeden kimse bulunduğu geçici barınma alanından çıkarılamaz. Yazılı belge olmadan yapılan her talep baskıdır. Bu bir direniş çağrısı değil, bir hak hatırlatmasıdır.
6 Şubat bize acı bir gerçeği öğretti. Bu ülkede insanlar yalnızca betonun altında kalmıyor. Yalanın altında, suskunluğun altında, sorumsuzluğun altında da kalıyor. Ve şunu da öğretti: Bir ülkede evsizliği normalleştirenler, o ülkede yaşayanları çoktan yıkmıştır.
Konteynerden çık denebilir. Ama ev yoksa, çıkış da yoktur.