TÜİK bir rakam açıkladı. O rakamla milyonlarca emeklinin kaderi bir kez daha çizildi. Günlük yaşamda hiçbir karşılığı olmayan bu oranlar “zam” diye sunuldu. Bu adaletsizliğe itiraz eden emekli örgütleri basın açıklamaları yaptılar. Ancak, meydanlar yine boştu.

 Bugün KESK Demokratik Platformu’nun yaptığı basın açıklaması bunun en güzel somut göstergesiydi. Emekli örgütleri dağınık durumda. Basın açıklamasına emekliler ve emekçiler neden katılmadı? Herkes halinden memnun mu?

 Hayır. Kimse memnun değil ama emekli ve emekçiler artık kızmıyor. Çünkü kızmanın bir işe yaramadığını defalarca gördü. Emekli artık umut etmeyi bıraktı. Bu ülkede emekli için itiraz etmek bir hak olmaktan çıkmış, boşuna bağırmak olarak algılanmaya başlamıştır. Yıllardır aynı senaryo oynanıyor.

 Gerçek enflasyon gizleniyor, zamlar sefalet düzeyinde kalıyor, en düşük emekli maaşı ifadesiyle yoksulluk meşrulaştırılıyor. Bu tekrar, emeklinin ruhunu kırmıştır. Emekli artık değişmez diyor. İşte asıl tehlike budur. Kimse yüksek sesle söylemiyor ama gerçek çok açık. Emekli korkutulmuştur. Korku, açlıktan daha güçlüdür. Çocuklarının geleceği ve sosyal yardımlar gibi kaygılar emekliyi sessizliğe mahkum etmiştir. Bu ülkede emeklisine bu duyguları yaşatılıyorsa orada sosyal devlet çoktan çökmüştür.

 Sendikalar zayıf, örgütlülük parçalı siyaset ise samimiyetsizdir. Emekli, sadece seçim dönemlerinde hatırlanan bir sayıya indirgenmiştir. Emekliler bu ülkenin en korunmasız kesimidir.

 Bugün emekli meydanda yoksa bu emeklinin ayıbı değil, yöneticilerin, karar vericilerin, istatistiklerle hayatı inkar edenlerin utanç belgesidir.

Emekli susuyorsa, razıyım demek anlamına gelmez, artık sorunları anlatacak gücüm kalmadı demektir. Ancak, sorgulayan olmama durumları da emeklinin ayıbıdır.

 Emeklinin, emekçinin sustuğu bir ülkede adalet konuşulmaz, refah masaldır, gelecek ise karanlıktır.

 Emekli uyan, sorgula zaman çok kısıtlı..!