“Ya yeni bir yol bulacağız ya da yeni bir yol açacağız.” Siyaset, zor zamanlarda liderini belli eder. Önüne engel çıktığında geri çekilenler tarihin dipnotlarında kalır; engeli aşacak cesareti gösterenler ise tarihin akışını değiştirir.
Siyaset sahnesinde zaman zaman ezber bozan çıkışlar yapılır. Çünkü bu tür çağrılar umudu diri tutan, mücadeleyi büyüten ve kısır döngüleri reddeden bir anlayışı temsil eder. Bugün Türkiye’nin ve muhalefetin gereksinimi de tam olarak budur.
Ancak acı olan şu ki, toplumsal değişim umudu taşıyan yapılar yalnızca dışarıdan gelen baskılarla değil, içerideki tükenmişliklerle, eski alışkanlıklarla ve koltuk hesaplarıyla da mücadele etmek zorunda kalıyor.
Eski siyasetin ve geçmişin tortularını bugüne taşımaya çalışanların izlediği tutum, değişim isteyen kitleler tarafından hayal kırıklığıyla izleniyor. Sürekli gerilim üreten, kişisel ikballerini partinin ve ülkenin önüne koyan her adım, iktidarın ekmeğine yağ sürmekten başka bir işe yaramıyor. Seçmenin sorduğu soru çok net: İktidarın en çok muhalefetin birlik içinde olmasından çekindiği bir dönemde, enerjiyi iç tartışmalara harcayanlar kime hizmet ediyor?
Bu soruya verilen yanıtlar vicdanlarda bellidir. Bugün yapılması gereken, geçmişin tükenmiş hesaplaşmalarını sürdürmek değil; Cumhuriyet’in kurucu değerlerini savunan, örgütün iradesini güçlendiren ve milyonlarca yurttaşın değişim umudunu büyüten ortak bir yürüyüşü örmektir.
Çünkü hiçbir baskı, hiçbir engel ve hiçbir siyasal hesap, halkın değişim isteğini sonsuza kadar durduramaz. Tarih bunun sayısız örneğini yazdı:
Yollar kapanır.
Duvarlar örülür.
Engeller çıkarılır. Son sözü ise her zaman örgütlü halkın iradesi söyler.
Cumhuriyet’i kuran irade nasıl umutsuzluğa teslim olmadıysa, bugün de Türkiye’nin aydınlık geleceğine inananlar aynı kararlılıkla yürümeyi sürdürüyor.
Çünkü yol beklenmez.
Yeni Parti ile yol açıldı. Yürüyelim arkadaşlar.