Bu makale, hiçbir siyasi görüş, ideoloji ve dinsel değerlendirme amaçlanarak yazılmamıştır. Sadece görsel ve yazılı medyanın haberlerinin etkisiyle çok güncel bir konu olduğu için toplumsal duyarlılık adına, TC. Anayasasının 10. Maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Birleşmiş Milletler Evrensel İnsan Hakları Bildirgesinin insanlara tanıdığı haklar göz önüne alınarak kaleme alınmıştır.

Zeynep Güneş Akgün Kimdir?
Zeynep Güneş Akgün, 1976 yılında Eskişehir’de dünyaya geldi. Ortaokul ve lise eğitimini Eskişehir’in Sarıcakaya ilçesinde, Sarıcakaya İmam Hatip Lisesi’nde tamamladı. Lisans eğitimini Sakarya Üniversitesi İşletme Fakültesi’nde alan Güneş Akgün, üniversite eğitimiyle birlikte işletme ve yönetim alanında akademik bir altyapı kazandı.
Eğitim hayatının ardından Eskişehir ve çevresinde yaşamını sürdüren Zeynep Güneş Akgün, hem sosyal hem de siyasi alanda aktif çalışmalar yürüttü. Eskişehir’in Mihalgazi ilçesinde belediye başkanlığı görevini sürdüren Zeynep Güneş Akgün, yerel siyasette uzun yıllardır aktif rol alan isimler arasında yer almaktadır.
Günümüzde bireylerin temel hak ve özgürlükleri, anayasal güvence altına alınmış ve evrensel insan hakları ilkeleriyle yeniden tanımlanmıştır. Bu ilkeler, herkesin eşit haklara sahip olduğunu, hiçbir ayrımcılığın ve ötekileştirmenin kabul edilemez olduğunu vurgular. Ancak, toplumsal yaşamın çeşitli alanlarında, özellikle kıyafet tercihleri üzerinden yapılan ayrımcı ve ötekileştiren yaklaşımlar maalesef devam etmektedir. Bu durum, hem bireyin onurunu zedeler hem de toplumda adalet ve eşitlik ilkelerinin erozyonuna yol açar.
Zeynep Güneş Akgün, Mihalgazi’nin öncü ve saygın belediye başkanı olarak, sadece yerel yönetimlerde değil, aynı zamanda toplumun farklı kesimlerine ilham veren bir figür olmuş, Mihalgazi’de seçim kazanarak Belediye Başkanı olmuş bir vatandaşımızdır. Güneş’in başörtüsü ve şalvar gibi geleneksel kıyafetleriyle yaptığı hizmetler, onun toplumsal cinsiyet, kültürel ve dini kimliğine saygı gösterilmesini gerektirir. Ne var ki, sosyal medyada ve bazı çevrelerde bu kıyafetler üzerinden yapılan eleştiriler, bireyin temel haklarına yönelik ciddi bir saldırı niteliğindedir. Bu durum, anayasanın eşitlik ilkesi ve insan hakları açısından kabul edilemez bir tutumdur.
Anayasanın 10. maddesi, herkesin kanun önünde eşit olduğunu ve hiçbir ayrımcılığın yapılamayacağını hükme bağlamıştır. Ayrıca, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve Birleşmiş Milletler Evrensel İnsan Hakları Bildirgesi, bireylerin giyim, inanç veya kültürel kimlikleri nedeniyle ayrımcılığa maruz kalmasını yasaklamaktadır. Bu bağlamda, bir kişinin kıyafeti üzerinden yapılan eleştiriler, sadece kişisel tercihlere değil, aynı zamanda temel hak ve özgürlüklerin ihlaline de zemin hazırlamaktadır.
Toplumda kıyafet üzerinden ötekileştirme, bireylerin özgür iradesi ve kimliklerini ifade etme hakkını engeller. İnsanların başörtüsü veya şalvar giymek gibi kişisel tercihleri, onların özgün ve özgür iradelerinin göstergesidir. Bu tercihleri nedeniyle toplum tarafından dışlanmak veya aşağılanmak ise, insan hakları ve eşitlik ilkelerine aykırıdır. İnsan onurunun korunması, farklılıkların kabul edilmesi ve saygı gösterilmesi temel insani ilkelerin başında gelir.
Toplumdaki tüm bireylerin kıyafet tercihleri, onların özgürlük alanıdır ve bu tercihlerin saygıyla karşılanması gerekir. İnsan hakları ve anayasanın eşitlik ilkesi, yalnızca yazılı kurallar değil, aynı zamanda toplumsal yaşamın temel taşıdır. Zeynep Güneş Akgün örneğinde olduğu gibi, geleneksel kıyafetleriyle hizmet eden insanların önüne engel koymak, toplumda adaletsizlik ve ayrımcılığı güçlendirmek anlamına gelir. Bu noktada, tüm toplumun sorumluluğu, farklılıkları kucaklayan ve ayrımcılığa karşı duran bir anlayış geliştirmektir. İnsan onurunu ve eşitliği temel alan bu anlayış, daha adil ve özgür bir toplumun inşası için vazgeçilmezdir. Vesselam.

Kaynaklar:
1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasası, madde 10 ve 66.
2- Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi.
3- Birleşmiş Milletler Evrensel İnsan Hakları Bildirgesi.
4- İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Madde 2 ve 7.

Öğr. Gör. Ed. Yılmaz ÇAKMAK