Beyaz Saray; Dünyaya baktığımızda her yerde nefret edilecek, iğrenilecek çok fazla şeyler görüyoruz. O kadar çoklar ki, hangisinin daha kötü olduğunu sıralamak bile zor. Bütün bunları, insan havsalasının kavrayamayacağını düşünmek bir yana, aklımıza getirmeye bile utanacağımız şeyler…“Beyaz” ve “saray” sözcükleri… Her ikisi bir araya geldiğinde dünyamızın bugünkü içler acısı haline neden ve nasıl geldiğini anlatmak bile incitici ve onur kırıcı…
Evet, sözünü ettiğimiz saray ve sahipleri yaklaşık 1776 yılından beri bu dünyanın başına bela olmaya devam ediyorlar. Bu soyun kabaca %30’unun Cermen kökenli, %50’den fazlasının ise Avrupa kökenli olduğu söylenir. Çoğunluk Kuzey Avrupalılardan ibaret olup, İngilizler ve İrlandalılar atbaşını çekmektedir.
Bu toplum, kurulduğundan bu yana insanlara hep zulmetmiştir. Kendi çıkarları için dünyanın diğer toplumlarına adeta kan kusturmuştur. Şimdi sizlerle sayıları sayılamayacak olan ama bunların içinden birkaç örnek olay paylaşacağım:

1. Yerli halkların 19. yüzyılda zorla topraklarından sürülmesi ve toprak kazanmaya yönelik genişleme politikaları.)
2. Meksika-Beyaz Saray savaşı (1846-1848)
3. İspanya-Beyaz Saray savaşı ve ardından Filipinler’deki savaş (1898 sonrası)
4. Atom bombası (Hiroşima-Nagazaki) (1945)
5. Kore Savaşı (1950-1953)
6. İran darbesi (1953)
7. Guatemala darbesi (1954)
8. Vietnam Savaşı (1955-1975)
9. Domuzlar Körfezi Çıkarması (1961)Castro rejimini devirememesiyle kısmi bir başarısızlık örneğiydi.)
10. Kamboçya’nın bombalanması (1969-1973)
11. Şili darbesi (1973)
12. İran-Kontra skandalı (1980’ler)
13. Körfez Savaşı (1991)
14. NATO’nun Yugoslavya’yı bombalaması (1999)
15. Afganistan Savaşı (2001-2021)
16. Irak Savaşı (2003)
17. Ebu Gureyb Hapishanesi işkence skandalı (2004)
18. 2000 Sonrası Dönemde Küresel İHA/Dron Saldırıları Bağlamında Sivil Kayıp Tartışmaları)
19. Finansal krizin küresel etkileri (2008)
20. Tek taraflı yaptırım politikalarının küresel etkileri
21. Türkiye’de yapılan sayısız darbeler (1960-1971-1980-1997-2007 ve 2016)

Venezuela Başkanı Nicolas Maduro ülkesinde yatağından alınarak tutuklandı ve Beyaz Saray’a götürüldü. Venezuela petrollerine el konuldu ve Beyaz Saray yanlısı Rodriguez Gomez geçici başkan olarak iktidara getirildi. Libya’da Kaddafi, Beyaz Saray dolarını terk ettikten sonra idam edildi. Şili’de Salvador Allende, bakır madenini millileştirdiği için devrildi. Irak’ta Başkan Saddam Hüseyin petrol rezervleri için ortadan kaldırıldı.
Kongo’da Başbakan Lumumba, uranyumu millileştirdiği ve ülke kaynaklarını kontrol etmek istediği için idam edildi. Vietnam’da Başkan Ngo Dinh Diem ve erkek kardeşi öldürüldü. Gana’da Başkan Kwame Nkrumah, Batı bankalarını ülkesine sokmak istemediği için sürgüne gönderildi. İran’da Muhammed Musaddık petrolü millileştirdiği için görevden alındı. Guatemala’da Başkan Jacobo Arbenz, Beyaz Saray şirketlerine vergi koyduğu için devrildi. Küba’da Che Guevara, sosyalist politikaları nedeniyle yakalandı ve idam edildi.

Gizli Operasyonlar
CIA tarafından yürütülen operasyonlar
Gizli hapishaneler
Olağanüstü sorgu yöntemleri
Küresel dinleme faaliyetleri (NSA programları)
Uluslararası siyasete müdahale
Bazı ülkelerde hükümetlere siyasi baskı iddiaları
Kültürel ve ekonomik hegemonya – Beyaz Saray kültürünün küresel yayılımının yerel kültürleri zayıflattığı eleştirileri

Sevgili okurlarım, bu sıraladıklarım kısa bir araştırmadan sonra bulup sizinle paylaştıklarım. Paylaşılacak çok daha fazla şeylerin olduğunu biliyorum. Siz de biliyorsunuz. Bir devlet düşünün; kurulduğu günden bugüne kadar dünyanın her tarafına kan, zulüm, gözyaşı, savaş, eziyet, işkence, kıyım, katliam, cinayet, vahşet, kırım, baskı, zorbalık, gaddarlık, haksızlık, tahakküm altına alma, hüzün, keder, acı, elem, ıstırap, çatışma, zalimce muamele, sömürü, istismar, yağma ve aklınıza gelecek ne kadar olumsuz ve kötü olay varsa bu kavramları bizzat götüren ve uygulayan bir devletten söz ediyorum. Sakın ola bana “Böyle bir devlet var mı?” diye lütfen sormayın. Var, adı Beyaz Saray…

Genellikle ilk etapta düşünmeden, incelemeden direkt söylüyoruz bu kelimeyi… “Beyaz Saray” diye… Peki, neden Beyaz Saray? Niçin Beyaz Saray? Niye Beyaz Saray? Cevabı çok basit ama düşündürücü… Bu soruların cevabını verelim şimdi… Çünkü beyazların ülkesidir Beyaz Saray… O ülkede sadece beyazların sözü geçer; beyazların yaşama hakları ve özgürlükleri vardır. Aslında dünyada da böyle… Beyaz Saraylıların dünyanın her köşesinde üstünlükleri vardır. Onlar, ayrıcalıklı insanlardır. Diyeceksiniz ki: “Beyaz Saray’da siyahiler de yaşıyor.” Siz onların yaşadıklarını mı zannediyorsunuz? Onlar yıllar önce Sam Amca’nın kölesiydiler, şimdi yine kölesi olarak yaşamaya devam ediyorlar. Tabii buna yaşamak denebiliyorsa…

1- Beyaz Saray ülkesinde tarih boyunca beyaz olmayan birçok topluluk çeşitli ayrımcılık ve kötü muamelelerle karşılaşmıştır.
2- Kölelik (1600’ler): Afrika’dan getirilen milyonlarca siyahi insan zorla köle yapılmış, alınıp satılmış, ağır şartlarda çalıştırılmış ve temel insan haklarından mahrum bırakılmıştır.
3- Yerli Halklara Yapılanlar (1830’lar): Kızılderililer topraklarından zorla çıkarılmış, sürgün edilmiş ve kültürleri yok edilmeye çalışılmıştır. Birçok topluluk savaşlar, zorunlu göçler ve hastalıklar nedeniyle kayıplar yaşamıştır.
4- Irk Ayrımcılığı Yasaları (1870-1960): Kölelik kaldırıldıktan sonra bile siyahiler uzun süre okullarda, toplu taşımada, restoranlarda ve birçok kamu alanında beyazlardan ayrı tutulmuştur.
5- Asyalılara Yönelik Ayrımcılık (1882): Özellikle Çinli göçmenlere karşı yasaklar getirilmiştir. 2. Dünya Savaşı sırasında Japon kökenli Beyaz Saraylılar kamplara kapatılmıştır (1942–1945).
6- Günümüze Uzanan Irkçılık Sorunları (1950-1960): İş hayatında, eğitimde, polis uygulamalarında ve sosyal yaşamda zaman zaman ırk temelli eşitsizlik ve ayrımcılık tartışmaları devam etmektedir.

Günümüzde yasalar büyük ölçüde eşitliği savunsa da polis uygulamaları, ekonomik eşitsizlikler ve sosyal ayrımcılık gibi konular hâlâ tartışılmaktadır. Bütün bu yazdıklarımın dışında bir şey daha var. Beyaz Saray’da 2009-2017 yılları arasında 8 yıl görev yapmış, Obama, Beyaz Saray tarihindeki ilk siyahi başkandır. Beyaz Sarayda tek ve vazgeçilmez olan, Beyaz Sarayın müesses nizamıdır. İster beyaz, ister siyah ve isterse sarı başkan gelsin. Geçerli olan tek kural aşağıda nitelendirmelerini yapacağım müesses nizamdır. Çok düşündürücü değil mi? Anladığınızı biliyorum ama yine de yazmalıyım. Anlayalım artık, beyaz adamın özellikleri şunlardır:

Kurnaz, entrikacı, fırıldak, fırsatçı, sinsi, vicdansız, tilki, düzenbaz, madrabaz, bencil, ikiyüzlü, gaddar, Acımasız, menfaatçi, üçkâğıtçı, hesapçı, kaypak, kalleş, hilekâr, Dalavereci, Menfaatçi, Nankör, Karaktersiz, Namert.

Saygıdeğer okurlarım, bu yazdıklarım olayın devede kulağı, devede hörgücü misali… Düşünebildiğimce, araştırabildiğim sürede bu yazdıklarımı oluşturabilme imkânım oldu. Fakat eskiden olmasa bile artık dünyanın gözüne sokulan bir gerçek var. O gerçek Beyaz Saray’ın ne olduğu veya ne olmadığı gerçeği… Olay sadece Beyaz Saray’la da bitmiyor. Bir de bunun Davut Yıldızı, Tel Aviv tarafı var. O başka bir yazının konusu…

Dünyamızda ne huzur ne de rahatlık kaldı… Hiç sanmıyorum ama eğer insanlık bir ayağa kalkarsa ki bu konuda hiç ümidim yok, o zaman uluslararası kurum ve kuruluşlar gerçekten işlevlerini tam manasıyla yerine getirirse insanlık ancak huzur bulabilecektir. Tüm dünyaya ve insanlığa huzur ve mutluluk diliyorum. Ayrıca yazımda kullandığım kötü ve rahatsız edici ifadelerden dolayı siz değerli okurlarımdan özür diliyorum. Makalemi 4 Temmuz 2007 tarihinde Bodrum’da elim bir trafik kazasında kaybettiğimiz genç sanatçımız Barış Akarsu’nun Beyaz Saray şarkısının sözleriyle bitiriyorum. Barış, Beyaz Saray ve Beyaz adam gerçeğini o genç yaşta anlamış bir sanatçımızdı. Dinlemenizi tavsiye ederim. Mekânı cennet olsun. Vesselam.

Her şeyi bilir, sinsice susar. Sen yaparsın, o gelir bozar.
Son günü bekler, nefreti kusar. Kalbi bataklık, yarını yutar.
Görmezsin, duymazsın hep vardı. Tepede beyaz bir saray.
Sarayda soytarı bir kral. Kara haber onun işi, sıra kimde?
Tanrısı para, kendine köle. Sözleri zehir, onu dinleme.
Sadık uşaklar eteğini öper.

Öğr. Gör. Ed. Yılmaz ÇAKMAK