Son zamanlarda Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’ta ilkokul ve ortaokul seviyesindeki çocuklarımızın ve öğretmenlerimizin hayatlarını kaybettiği trajik olaylar toplumumuzda derin yaralar açmıştır. Bu olaylar, yalnızca suç değil, aynı zamanda sistemimizin, eğitim anlayışımızın ve toplumsal yapımızın ciddi uyarılarıdır. Bu makale, bu yıkıcı olayların çok boyutlu analizini yaparak çözüm yollarını ve acil alınması gereken önlemleri ortaya koymayı amaçlayarak kaleme alınmıştır.

Çocuklar ve gençler, henüz yaşamlarının ilk yıllarında sevgi, disiplin ve doğru eğitimle şekillenmeli iken; ailevi, sosyal sorunlar, eğitim sistemindeki eksiklikler ve toplumun yanlış yönlendirmeleri nedeniyle karanlık bir yola sürüklenebilmektedir. Bu gençlerin kendilerine, çevrelerine ve eğitim kurumlarına karşı şiddet patlamaları yaşaması, ciddi bir sorunun göstergesidir. Bu noktaya nasıl gelindiği, aileden başlayarak okul ve toplumun genel yapısı üzerinden değerlendirilmelidir.

Eğitim sistemi; çocukların ruh sağlığını gözeten, sevgi ve disiplinle donatılmış ortamlar sunmak yerine, kimi zaman kuralsızlık ve disiplinsizlikle yüz yüze getiriyor. Okul ortamında disiplin ve kuralların önemi büyüktür; çünkü kuralsız toplum, anarşi ve şiddeti doğurur. Milli Eğitim Bakanlığı’nın eğitim ve güvenlik politikalarını gözden geçirmesi, fiziksel ortamların güçlendirilmesi ve güvenlik önlemlerinin artırılması gerekir. Ancak esas çözüm; çocuklara ve gençlere temel değerlerin kazandırılması, sevgiyle yetiştirilmesi ve psikolojik destekle güçlendirilmesidir.

Aileler çocukların gelişiminde temel rolü üstlenen ilk kurumdur. Günümüzde birçok aile, çocuklarına aşırı egolarla yaklaşmakta, onları şımartmakta ve sınır koymaktan kaçınmaktadır. Çocukların sevildiğini ve güvende olduğunu hissetmeleri, sağlıklı bireyler olmaları için şarttır. Veliler, maddi ihtiyaçların yanı sıra duygusal ve psikolojik ihtiyaçlara da özen göstermeli; çocuklara doğru yönlendirme ve disiplinle yaklaşmalıdır. Ayrıca, aile ve öğretmenler arasında güçlü iletişim ve iş birliği ağı kurulmalıdır. Okullarımızda, içine kapanık, sorunlu, psikolojik açıdan diğer çocuklardan farklı olan çocuklarımız modern yöntemlerle yapılacak sosyolojik, psikolojik, davranış bilimleri açısından yapılacak analiz yöntemleriyle tespit edilip, özel olarak ilgilenilecek öğrenciler olarak bu öğrencilerimize farklı bir odaklanmayla yaklaşılmalı ve eğitimleri bu boyutta önemle ve dikkatle sürdürülmelidir.

Aile yapımız büyük ailelerden çekirdek ailelere doğru küçülmektedir. Büyükannelerin ve dedelerin çocuk bakımındaki rolü azalmakta, aile büyüklerinin torunlarını görebilmeleri neredeyse imkânsız hale gelmektedir. Torunlar için sevgi ve şefkat kaynağı olan büyüklerin yerini, artık yabancı uyruklu bakıcılar almakta; çocuklarımız anaokullarına, kreşlere veya Azerbaycanlı, Gürcü, Kırgız, Kazak, Suriyeli, Türkmenistanlı vb. bakıcılara emanet edilmekte; çocuklarımızı bu ülkelerin insanları eğitip büyütmektedir. Bu insanların da çocuklarımıza nasıl ve ne şekilde davrandığı gizli kamera görüntüleriyle de kanıtlanmış bir durumdur. Sevgi ve şefkatin yerini işkence, darp, taciz ve dayak almıştır. Bu konu çok düşündürücüdür.

Bu sosyal gerçeklik, sevgi ve şefkatin yerini olumsuz davranışların almasına zemin hazırlamakta; bu durum toplumumuzun temel değerleriyle çelişmektedir. Bakım olayı, dedelerimiz ve büyükannelerimiz için de geçerli bir konudur. Artık onların bakımı da yukarıda isimlerini zikrettiğim ülke vatandaşlarıyla karşılanmaktadır. Bu, bizi biz yapan değerlerimizin giderek kötüye doğru gittiğinin bir göstergesidir. Bir toplumda değerler kaybedilince her şey kaybedilmeye başlar. Aile kavramındaki kopuşlar diğer kopuşları peşinden sürüklemektedir.

Eğitim kurumları, sadece bilgi aktaran yerler değil, aynı zamanda karakter ve sevgi yayan mekânlar olmalıdır. Öğretmenlerin ve okul çalışanlarının örnek davranışlar sergilemesi, okul fiziki güvenliğinin sağlanması ve psikososyal destek hizmetlerinin sunulması; çocukların güvenli ve sağlıklı eğitim almaları açısından önemlidir. Devlet, bu alanlarda aktif rol almalı; çocukların ve öğretmenlerin güvenliği en büyük öncelik olmalıdır.

Ancak çözüm sadece güvenlik önlemleriyle sınırlı değildir. Toplumda ve ailelerde yapılacak bilinçlendirme ve farkındalık çalışmaları, olayların olmasını beklemeden gerçekleştirilmelidir. Aileler, çocuklarıyla iletişimi güçlendirmeli; onları sosyal medya ve modern iletişim araçlarının olumsuz etkilerinden korumalıdır. Çocuklara sanal dünyadan uzak, gerçek ve sağlıklı ilişkiler kurmaları için rehberlik edilmelidir. Bu amaçla, devlet ve toplum olarak bilinçlendirme programları geliştirilmelidir.

Bu trajediler, toplum ve devlet açısından önemli bir sınavdır. Güçlü ve sağlıklı toplumlar; sevgi, disiplin, eğitim ve güvenle yetişen nesillere sahip olanlardır. Çocuklarımıza sahip çıkmak, onları sevgiyle, disiplinle ve bilinçle yetiştirmek en büyük görevimizdir. Aksi takdirde, bu karanlık ve şiddet dolu yolları tercih eden gençleri kaybetmekle kalmayıp geleceğimizi de tehlikeye atmış oluruz. Toplum olarak birlik ve beraberlik içinde hareket ederek çocuklarımızın ve gelecek nesillerin güvenliği sağlanmalıdır. Güçlü toplumlar; sevgi, disiplin ve eğitimle yoğrulmuş sağlıklı nesiller üzerine inşa edilir ve bu da bizim en büyük sorumluluğumuzdur. Saygılarımla, vesselam.

 

Öğr. Gör. Ed. Yılmaz ÇAKMAK