YENİLENMEK – BAŞTAN BAŞLAMAK!..
“Kar’dır yağan üstümüze geceden
Yağmurlu, karanlık bir düşünceden
Ormanın uğultusuyla birlikte
Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte
Kar yağıyor üstümüze, inceden”
— Ahmet Muhip Dıranas
Yurdun dört bir yanını bembeyaz şalıyla örten kar yağışıyla, sanırım bu yıl da geç buluşacağız. Acaba diyorum kar yağsaydı, karın ufku genişleten tozpembeye çalan kırık beyaz ışığı sönümlenmeye yüz tutmuş umutları alazlandırıp arttırır mıydı?
Kar yağarken etrafımızı saran o pembe sis, kar durduktan sonra kesif beyazlığın göz alıcı ışığıyla kalkar. Geriye açık seçik hatlar kalır. Sert bir aklık, karşıtlıkları vurgular. İnsanın ufku açılır sanki. Zihni temizler karın ışık oyunu. Belki de ihtiyacımız, karmakarışık, grimsi zihnimize karın yağmasıdır. Kar temizliğidir bize lazım olan. Öyle ya kar, tıpkı yeni yıl gibi çocukluğumuzu geri getirmez mi? Kar, oyun demek değil mi? Çocuksu bir sevinçle bakmaz mıyız havada narin narin dans eden kar tanelerine?
Yılbaşı öncesi oğlum Urfa’ya düşen ilk karla, karın o büyülü çağrısına eşlik eden iki gözümün çiçeği sevgili torunumun görsellerini paylaştı. Kolları gökyüzüne açılmış, güzel yüzüne dokunan karın ritmi tutmuş tüm bedenini. Karın sessiz şarkısına uyumlanan prensesimin, çığlıkları ve kahkahalarıyla eşlik edişi, hasretimi depreştirirken, diğer yandan dünyayı tozpembe bir pencereden izlerken hayallere daldığımız o güzelim günlere taşıdı beni.
Elimizde istediğimiz her şekle giren karla kurduğumuz bu duygusal bağda, kim ne derse desin, yaşımız başımız fark etmiyor kendimizi yeniden inşa etme arzusunu görüyorum ben. Çocukluğumuza geri dönmek istememiz de böyle bir şey. Yenilenmek… Baştan başlamak… Geleceği tek varoluş kipine dönüştürmek… Geçmişten, onun yükünden, pişmanlıklarımızdan, düş kırıklıklarımızdan, kalp acılarımızdan kurtulabilmek… Henüz bunların hiçbirinin yüreğimizi burkmadığı, henüz hiçbir acının benliğimizi sarsmadığı o ana dönebilmek.
Hiç yaşanmamış olsaydı belki de çok daha mutlu olabileceğimiz, kötücül bir yıl oldu 2025, sanki geleceğimizi kendine büküp içinde yok ederek bitti. O yüzden, belki de ilk kez bütün sorunların eski yılda kalacağı umudumuz mum ışığı kadar titrek, mum alevi kadar zayıf. Kar taneleri gibi yaşıyoruz şu sıra. Birbirimize değmeden, ayrı ayrı eriyerek. Sakın yanlış anlaşılmasın, umudumu yitirmiş falan değilim. Sadece “utanma duygusunu” yitirmişlerin ülkesinde sadece umuda sarılı kalmak, ister istemez utandırıyor insan kalabileni.
Açlık sınırının 2.000 TL altında kalan asgari ücretin, çoğunluğun aldığı ortalama ücrete dönüştüğü günümüz koşullarında emekli için zaman durdu. İsviçre Alp’lerinde, Maldivler’de ya da Uludağ’da yılbaşı programı yapanların yanı sıra, evlerinden dahi çıkamayacak milyonlarca insan için yoksulluktan öte kutlanacak bir yenilik yok bugün de. Bu yaman çelişkiyi görmezden gelip, kendisini de kara para aklama ya da uyuşturucuyla mücadele örtüsü arkasında görünmez kılan otoriter düzenin, artık bununla da yetinmeyip sinsice totaliterliğe evrilişine tanıklık ediyoruz.
Geçişin içinde yaşıyoruz. Onun girdabında aklımız karışık. Buna nasıl direneceğimiz konusunda hâlâ netleşemiyoruz. Ama ecele etmek lazım, yoksa kötünün karanlığı bütün aydınlığımızı kuşatarak benliğimizi bütünüyle ele geçirecek.
İşte bu nedenlerledir ki yılın ilk yazısının kurgusu zordur. Griliklerin bütün ışıkları karartmasına, zihnimizi bulanıklaştırmasına, yüreğimizi burkan gerçeğe rağmen umutlu olabilmek zordur.
Kuşkusuz tamamen umutsuz da olunmuyor. Gri, karadan farklı olarak içinde bir tutam ışık barındırır. Ak bulaşmış bir karanlıktır gri, o nedenle umutsuzlukla umut iç içedir onda. O umudu bulup gerçeğe dönüştürmek bizim direncimize, yaşam inadımıza bağlı.
Yeni yılda; güneş kadar sıcak, kar tanesi kadar berrak, yağmur kadar saf ve temiz bir dünyada buluşmak dileklerimle.
Sevgiyle, dostlukla.
