**“Bölünme Korkusu Değil,
Otoriterleşme Tehlikesi”**
Bir yasa çıktı kıyamet koptu. Sanki ülke bölündü Kürtler cumhuriyet kurdu. Bir öfkedir gidiyor. Saray hükümetine karşı öfke birden Kürtlere yöneldi. Yeni Parti’ye yöneldi.
Ülke bölündü. Feryat figan. Pkk ‘lı teröristler nasıl affedilir? Peki dağdaki terörist denilen insanlara bir güvence verilmeden dönmelerini nasıl sağlayacsksınız? Bunun cevabı itiraz eden kimsede yok. Zaten yasada da af yok. Bu yasaya güvenip kim geri döner bilmiyorum. O da ayrı bir konu.
İşte bu yasa Türkiye’de yeniden anayasa tartıştırıyor. Fakat tartışmanın büyük bölümü yine yanlış yerden kuruluyor: “İlk dört madde değişecek mi, Kürtlere ne verilecek, ülke bölünecek mi?” Bu korku dili, asıl anayasa meselesinin üzerini örtüyor.
AKP’nin bugün tek başına ya da kendi iktidarını tahkim edecek bir ortaklıkla yeni anayasa yapması demokratikleşme anlamına gelmez. Çünkü ortada 2017’de merkezileştirilen yürütme yetkilerini dağıtacağı, Meclisi güçlendireceği, yargıyı siyasal iktidardan bağımsızlaştıracağı, emeğin örgütlenme ve sendikal haklarını genişleteceği açıklanmış bir program yok.
Tersine, son kırk yılın anayasal seyri neoliberal ekonomik düzen ile giderek merkezileşen devlet yapısının yan yana ilerlediğini gösteriyor.
DEM Parti açısından da ölçü açık olmalıdır. Kürt sorununun barışçıl çözümü uğruna AKP’nin otoriter anayasa projesine yedeklenmek başka şeydir, eşit yurttaşlık, anadil, örgütlenme özgürlüğü, yerel demokrasi ve hukuk güvencesini anayasal güvenceye bağlamak başka şey.
Bu hakların somut karşılığı görülmeden verilecek anayasa desteği barışa değil, mevcut rejimin tahkimine hizmet eder.
Ulusalcıların “ülke bölünüyor” kıyameti ise bugünkü somut gerçeklikle örtüşmüyor. İlk dört madde üzerinde açıklanmış bir değişiklik yok. Kürtlerin temel talepleri de Türkiye’nin bölünmesi değil, eşit yurttaşlık ve demokratik hakların güvence altına alınmasıdır.
Bir dili tanımak ülkeyi bölmez, hukuksuzluk, eşitsizlik ve zorla bir arada tutma siyaseti toplumu parçalar.
Yeni Parti’ye kendi ulusalcı seçmeninden ve AKP karşıtı kesimlerden yönelen eleştiriler de tam burasıdır.
Bir sürecin içinde bulunmak başlı başına yanlış değildir, fakat orada bulunmanın anlamı AKP’ye meşruiyet sağlamak değil, demokratik sınırları zorlamak olmalıdır.
Eğer bu sınırlar çizilmiyor, “barış” adına otoriter anayasal dönüşüme sessiz kalınıyorsa eleştiri haklıdır. Ama eleştiri Kürt düşmanlığına, ilk dört madde fetişizmine ve “bölünüyoruz” paranoyasına dönüşüyorsa, orada artık demokratik muhalefet değil devletçi refleks konuşuyordur.
Sosyalistlerin yeri ikisinin de yanında değildir: Ne iktidarın otoriter-neoliberal anayasa projesinin ne de ulusalcı korku siyasetinin.
Sosyalistlerin görevi Türk ve Kürt emekçilerini, barışı, eşit yurttaşlığı, halk egemenliğini, güçlü Meclisi, bağımsız yargıyı, sendikal özgürlüğü ve sosyal hakları güvence altına alan demokratik bir anayasa mücadelesinde buluşturmaktır.
Çünkü bugün gerçek tehlike Türkiye’nin bölünmesi değil; toplumun korkular üzerinden bölünüp iktidarın daha da merkezileştirilmesidir.
19 kez değişen bir anayasa ve asıl dönüşüm 2017 . Bugün verilen tepkiler 2017 de verilseydi ülke bugün tek bir adamın keyfine bırakılmamış olurdu.
