Doğumlar azalıyor.
1,42.
Nüfus kendini yenilemiyor.
Sınır 2,1’di.
Çok uzağız.

Çocuk yok.
1970’te yüzde 48,5’ti.
Şimdi yüzde 24,8.
2040’ta yüzde 17,9 olacak.
Yok oluyoruz.

Yaşlılar çoğalıyor.
9,5 milyon.
Her beş haneden birinde yaşlı var.
1,8 milyon han hanede yaşlı tek başına.
Yüzde 73,5’i kadın.
Yalnız kadınlar.

Ortanca yaş yükseliyor.
32,7’ydi.
34,9 oldu.
2100’de 52,2 olacak.
Herkes yaşlanıyor.

Evlilik gecikiyor.
Boşanma artıyor.
Çocuklu hane oranı yüzde 41,9.
Yarısından az.

Hükümet harekete geçti.
“Aile ve Nüfus 10 Yılı” ilan edildi.
Doğum izni 24 hafta.
Babalık izni 10 gün.
Kredi desteği var.
200 bin lira.
250 bin lira.

Yetmez.
2001’de 2,38’di.
Şimdi 1,42.
Bartın’da 1,09.
En düşük.

Soru basit.
Türkiye bu dönüşümü fırsata çevirecek mi?
Yoksa zorluklarla mı boğuşacak?

Cevap.
Atılacak adımlarda.
Cesur adımlarda.
Kapsamlı adımlarda.

Yoksa.
Gelecek.
Beklenmiyor.

Öğr. Gör. Ed. Yılmaz ÇAKMAK